Een pracht van een bedrijf met een serieuze, vakidiote bemanning onder leiding van Willem en Kitty Dankers-Leurink. De ontvangst is professioneel en de sfeer levendig. Dat laatste komt vooral door de koks die de gerechten zelf serveren en aan tafel van de finishing touch voorzien, waarbij ze boeiende uitleg geven over het hoe en waarom. Leuk! Na wat aperitiefhapjes volgt al snel een serie veelbelovende amuses, van rode bietenmacaron met eendenlevermousse tot gegrilde sint-jakobsmossel met aspergeschuim. Goed, hoor. Ook daarna proeven we correct uitgevoerde en spannend smakende gerechten. In citrusfruit en specerijen gemarineerde rogvleugel met fijn gedraaide, gedroogde citrusfruitschillen, mousse van guacamole, quenelle van fijngehakte langoustines met suikerbrunoise van granny smith-appel is daar een goed voorbeeld van: mooie smaakbalansen en delicate structuren. Als hoofdgerecht gegrilde kalfshaas met goed bereide zwezerik, daarbij AAA asperges en een truffeljus die in een saucière op tafel komt. De grillsmaak is prettig aanwezig en het garnituur van pommes dauphine is niet alleen smaakvol, maar dankzij het perfecte soezenbeslag ook lekker luchtig: vakmanschap pur sang. Sommelier Sabine Hof (uit de stal van Thérèse Boer) toont haar kunde met de keuze van een glas Zuid-Tiroler zweigelt, die geen mooie neus heeft, maar een uitgelezen combinatie met het gegrilde vlees vormt. Toch doet deze deftige, victoriaanse villa een paar stapjes terug. Dat komt doordat de keuken bij een ander bezoek écht te hoog op smaak kookt wat resulteert in een bremzoute risotto. Bovendien vraagt de bediening ons constant of we nog iets willen drinken. Ook als ons aperitiefglas nog half vol zit. En ook als we net een fles wijn en een fles water hebben besteld. Wie zo pusht, moet pas op de plaats doen: van 62 naar 65.
|
